Það er bara alltaf verið að tala um kolefnisjöfnun þessa dagana. Hjá Heklu er auglýst villt og galið að við getum keypt hjá þeim svokallaða "græna" bíla, af því Hekla sér um að kolefnisjafna bílinn fyrsta árið - það er, planta einhverjum trjám sem eiga að vega á móti menguninni sem kemur frá bílnum. Í gær heyrði ég auglýsingu frá Icelandair þar sem kom fram að farþegar geti kolefnisjafnað flugið sitt. Semsagt, ef ég flýg til Glasgow í Skotlandi get ég valið um að borga 356 krónur fyrir að planta tveimur vesælum trjám einhversstaðar á Suðurlandi, sem bæta svo upp mengunina sem ég veld með þessu flakki mínu. Það kostar svosem ekki mikið að kolefnisjafna ferð til Glasgow samkvæmt þessu, og allt ber þetta vott um ást á umhverfinu og jörðinni okkar. Svo á líka að planta einhverjum gífurlegum fjölda af trjám fyrir austan til að vega á móti umhverfisáhrifum hugsanlegs álvers á Húsavík. Auðvitað þýðir það að álver á Húsavík er algerlega réttlætanlegt. Eða hvað?

En það sem ég velti fyrir mér er þetta: er hægt að planta endalaust af trjám hér á Íslandi? Vilja allir hafa landið að mestu skógi vaxið? Á þetta að enda eins og Skotland (já, eða Noregur, til að taka ýktara dæmi) þar sem maður getur ferðast tímunum saman um sveitir landsins án þess að sjá mikið af hinu annars fallega útsýni - vegna þess að maður sér ekkert fyrir öllum þessum trjám! Í Ásbyrgi, þar sem einu sinni var hægt að sjá eitthvað, er núna vart hægt að sjá mikið af hinu fallega landslagi fyrir þessum blessuðu plöntum. Væri ekki nær að borga fyrir að planta trjám einhversstaðar annars staðar á jörðinni þar sem þess þarf virkilega - þar sem skógar hafa verið að eyðast, þar sem þarf að græða upp land? Viljum við virkilega planta endalaust af trjám hérna á þessu fallega skeri, sem er einmitt svo flott vegna þess að hér er ennþá útsýni?

Þetta mjakast allt saman áfram, skýrslugerð og tiltektir. Er búin að vera frekar dugleg þessa vikuna í vinnunni, auk þess sem ég er líka búin að sauma gardínur fyrir gluggann í herbergi Davíðs Inga. Nú getum við loks farið að prófa að láta hann sofa í öðru herbergi! Kominn tími til og meira en það. Þetta hefur frestast aðeins of mikið og lengi. Ekki verður hægt að hafa tvö börn inni hjá okkur í haust, svo að nú er komið að því. Blessað skinnið, mér finnst nú voða notó að hafa hann þarna hjá mér. Hvað um það, hann verður bráðum þriggja ára og það er kominn tími til að strekkja aðeins á naflastrengnum, ekki satt?

Skítakuldi á Akureyri í dag. Ég var hálfskjálfandi þegar ég brölti í sund í morgun klukkan átta, varð að synda mér til hita áður en ég fór svo í heita pottinn og slakaði á. Er búin að vera frekar löt í sundinu undanfarnar vikur, aðallega vegna anna og ferðalaga, en ætla nú að gera bót á. Búin að fara tvisvar í þessari viku.

Jamm og já. Svosem ekki mikið að segja. Best að halda áfram að vinna áður en ég skrepp í hádegismat. Engin speki hér í dag frekar en aðra daga

Helgin hefur verið bæði heit og köld. Á föstudaginn var alger bongóblíða, sól og hlýtt úti. Verst að ég var mestallann daginn inni að vinna og svo heima að taka til eftir hádegi, og gat því lítið notið blíðunnar. Um kvöldið komu Arnar bróðir og Steinunn kærasta hans í mat á leið sinni á Laugar. Mjög gaman að sjá þau og Davíð Inga fannst rosa stuð að fá gesti, vildi helst fara með þeim þegar þau fóru, og skældi þvílík ósköp þegar það fékkst ekki í gegn. En hann var líka orðinn ansi þreyttur greyið og fór alltof of seint að sofa það kvöld.

Í gær fór fjölskyldan í bíltúr út á Hjalteyri til að leyfa litla manninum að henda steinum í sjóinn. En það var assgoti kalt, norðan næðingur og þrátt fyrir sólina húktum við þarna hálfskjálfandi á meðan Davíð Ingi brasaði í fjörunni. Vorum fegnust þegar hann loks fékkst með miklum fortölum til að fara aftur inn í bíl eftir um það bil klukkutíma stopp.

Í dag kom svo Sóla og fjölskylda í sunnudags- og Jónsmessusteik. Sóla verður að fá hrós helgarinnar því að hún afrekaði allavega tvennt í gær: a) henni tókst að klára að hlaupa Mývatnsmaraþonið þrátt fyrir mikil eymsli í fæti og b) hún vann hlaupið í kvennaflokki!! Þrátt fyrir kulda og mótvind, sáran verk í hæl og krampa í kálfum hélt hún áfram og komst í mark á undan öllum hinum konunum. Glæsilegur árangur, Sóla!!

Sóla og fjölskylda fengu semsagt Strandalæri sem ég var búin að láta þiðna í nokkra daga í ísskápnum. Ég kryddaði það svo vel með myntu, blönduðum kryddjurtum, hvítlauk, chillipipar (ferskum), salti, pipar og smá season all fyrir allnokkrum dögum og lét það liggja í þessu þar til í dag. Þetta kom afar vel út með ofnbökuðum kartöflu- og sætkartöflubátum, kaldri sósu (sem ég skáldaði bara í morgun) og salati. Á eftir var kaka sem ég gerði til heiðurs maraþonmeistaranum. Nei, ekki var það Jónsmessubomban hennar Brynju, sem ég ætlaði að hafa, en varð að hætta við vegna plássleysis í ísskápnum. Nei, þetta var vítamínkakan góða úr jólablaði Vikunnar sem ég hef nú kosið að skíra upp á nýtt sem Vítamínbombu - allavega í þeirri mynd sem hún var í í dag. Uppskrift að henni og köldu sósunni kemur hér að neðan.

Við Davíð Ingi skelltum okkur seinnipartinn í heimsókn til Atla og Nönnu á Brekkugötuna. María dóttir þeirra og Davíð Ingi eru mjög góð að leika sér saman og í dag varð engin undantekning þar á. Þau baukuðu heillengi úti í garði í góða veðrinu og enduðu á að sulla þar helling með vatnsslöngu og þurfti að lokum að taka þau bæði inn, hundblaut, og skipta um föt á þeim. Þá var bara leikið inni í mestu sátt og samlyndi, og átti ég í mesta basli með að ná Davíð Inga heim um kvöldmatarleytið. Við horfðum svo á Út og Suður sem var í þetta skiptið tileinkaður Árneshreppi (það var kominn tími til) og Davíð sofnaði svo bara yfir honum, haldandi að Gunnsteinn afabróðir væri afi (sem olli því að hann suðaði heilmikið um að fara til afa).

En hér koma uppskriftir dagsins (færi þær svo líka undir Matarhugleiðingar, sem hafa setið mjög á hakanum undanfarið):

Köld sósa (góð með lambakjöti):

Sýrður rjómi, kramin hvítlauksrif e. smekk, mauk af sólþurrkuðum tómötum, smátt söxuð rauð paprika (smá slatti), sítrónusafi, tabascosósa, salt og pipar. Athugið að þetta verður bara að smakkast til og gera eftir smekk hvers og eins.

Vítamínbomba:

1 bolli saxaðar döðlur

1 bolli hakkaðir valhnetukjarnar

1/2 bolli 70% súkkulaði, saxað

1 tsk vanilludropar

2 egg

1tsk lyftiduft

1 bolli hrásykur

Allt hráefnið er sett í skál og hrært saman með sleif. Hellið deiginu í smurt form og jafnið út. Bakað við 180-200 gráður Celsius í 30-40 mínútur. Athugið að kakan getur fest við botninn á forminu, gæti þurft að nota hníf til að ná henni af. Kælið.

Þeytið svo slatta af rjóma og setjið gott lag á kökuna og smyrjið á barmana á henni líka. Takið 2 öskjur af jarðarberjum og skerið í bita (skiljið nokkur heil ber eftir til að skreyta), dreifið yfir kökuna. Setjið svo eitt box af bláberjum þar yfir og í kring um kökuna. Dreifið að lokum heilum jarðarberjum í kringum kökuna. Sigtið með flórsykri ef ykkur finnst það fallegra. Einnig gæti verið gott að dreifa smá bræddu súkkulaði yfir (í bunu).

Bon Appetit!

Agalega er eitthvað erfitt að koma svona úr útlandaferð og ætla sér að fara að vinna á fullu. Ég bara nennessuekki! Kem litlu sem engu í verk þar sem ég sit hér og lít yfir vígvöllinn, stórt skrifborð þakið drasli og blöðum sem þarf að taka til á og svo allar skýrslurnar og samantektirnar sem enn eru óritaðar. Er svosem búin að koma einhverju í verk, en betur má ef duga skal.

Núna langar mig mest heim að taka til, enda á ég von á allavega tveimur gestakomum um helgina. Arnar bróðir og frú mæta hér annað kvöld á leið til Lauga, þar sem systir mágkonu minnar (og fyrrverandi skólasystir mín samkvæmt nýjustu fréttum) býr. Svo kemur Sóla og hennar slekti í sunnudagssteikina. Það liggur nú við að ég sé stressuð yfir að elda fyrir þau eftir að lesa um hennar hæfileikaríka kokk hann Hjössa feita, sem galdrar fram stórsteikur og kaloríubombur af minnsta tilefni (og gerir aldeilis rosalega góðar Sörur). Jamm. Nei, Strandalærið mun ekki klikka, svo ég get slakað á .

Kannski ég fari bara að renna heim og segja þetta gott í dag. "Á morgun" segir sá lati .

I simply have to post Nicola's blog about me here - I hope you don't mind, Nicola! It is very interesting to see what she remembers, and in particular how impressed she was with my story of the Icelandic telephone system in "the good old days":

Iceland calling

Í kvöld eru það "bumbufréttir."

Bumban er að verða all áberandi þó svo að það fari eftir klæðaburði hversu mikið sést. Sumir hafa nú bara orðið hvumsa við þegar ég tilkynni ástand mitt, hafa sjálfsagt haldið að ég væri bara svona dugleg að borða, enda sést síður á frjálslega vöxnum konum eins og mér að þær séu með barn undir belti.

Nú er krílið farið að láta bera á sér heldur betur, og sparkar af öllum sínum kröftum á vissum tímum sólarhringsins. Áðan dúaði maginn á mér hreinlega, svo mikil voru lætin. Það er indælt að vita af þessu litla blómi sem kúrir inni í mér, það er tilfinning sem hreinlega er ekki hægt að lýsa með orðum.

Eins og var með Davíð Inga í denn verð ég ekki mikið vör við að krílið sé að hreyfa sig á næturnar. Það virðist vera frekar rólegt en tekur smá húllumhæ annað slagið, vanalega um miðjan daginn, kvöldmatarleytið (eftir matinn) og þegar ég er að fara að sofa. Ég vona að þetta verði eins og með Davíð Inga, það er að rólegheit næturinnar endurspegli svefnmynstur barnsins þegar það er fætt.

Eins og fyrr hefur þessi meðganga gengið rosalega vel og ég er hraustari en síðast ef eitthvað er, ef undan er skilið brjósklosið sem ég átti við að eiga í vetur og vor. Ég er mjög heppin að vera laus við það, eða svo virðist allavega vera.

Davíð Ingi er hálf ráðvilltur yfir "litla barninu" í maganum á mömmu. Hann er þegar farinn að sýna merki afbrýði, meðal annars með því að vilja vera vondur við bumbuna á mér þegar talið berst að krílinu. Á tímabili var hann mjög viljugur að klappa henni og strjúka, en núna bregst hann þveröfugt við þegar ég býð honum að "gera AAAH við litla barnið." Svona er þetta, maður er auðvitað fastheldinn á sitt svæði og sína mömmu. Gefur manni líklegast smjörþefinn af því sem koma skal .

Er komin úr ferðinni miklu til Portúgals. Lenti hér á Akureyri á hádegi á föstudaginn eftir gistingu í Reykjavík. Gott að vera kominn heim. Já, það er víst alltaf best að koma heim eftir ferðalög, þó þau séu alltaf mjög skemmtileg.

Mér tókst að lesa næstum heila skáldsögu á þessu flakki mínu, og er búin með hana núna. Hún heitir The Rose Grower og er eftir ástralska konu að nafni Michelle de Kretser. Sagan gerist á tímum frönsku byltingarinnar og er um unga konu sem ræktar rósir, lækni sem er ástfanginn af henni og er fylgjandi byltingunni, ameríkana sem dettur af himnum ofan og inn í líf hennar, og margt fleira. Hljómar kannski ekki mjög spennandi, en bókin er mjög góð. Hún er gagnrýnin á byltinguna en samt sýnir hún jákvæðar hliðar hugmyndafræðinnar bak við hana. Ég er ekki nógu vel að mér um frönsku byltinguna en varð áhugasöm að vita meira við lestur þessarar bókar, og las síðustu blaðsíðurnar með tárin í augunum (já, bók sem gerist á þessum tíma getur ekki verið laus við harmleik).

Nú er ég að byrja á bók eftir tyrkneskan rithöfund sem fékk Nóbelsverðlaunin í fyrra. Hann heitir Orhan Pamuk og bókin heitir Snow. Ein af þremur bókum sem ég keypti á 18 pund á Heathrow flugvelli, þeim leiðinda stað. Úff. Þeir sem vilja vita meira geta bara lesið blogg Sverris Páls ferðafélaga míns um þá upplifun, á www.svp.is

is a big city situated on the river Douro. This is where the famous port wines are made. We came here yesterday with other people from the project, on a bus that the school we visited owns. We started off by going for a walk around the old town and down to the river. The sun was shining and it was very hot. Sun block was absolutely necessary! The old part of town is beautiful but full of very old houses some of which seem to be about to fall apart. Clothes hang on lines on balconies. Boats were sailing on the river. We wandered around for quite a while with a big group of Portuguese, Spanish, Slovak and Icelandic teachers and students. Then we hit the mall, and while the others went for lunch and some shopping I went to the hotel we had booked along with my colleague and our two students. It is an old hotel in the centre, we are actually on a shopping street . After a while we met with the other people again and my colleague and I went to a Port Wine cellar with them (our students stayed behind in the shops - it was as if they had entered Paradise). It was a very interesting visit, the brewery we visited is called Cálem. After a guided tour we tasted some Port (just very tiny sips for me) - and I just had to buy this white port which is absolutely delicious. Following this we had to say goodbye to the rest of the people, the Slovak partners were off to the airport, and the Portuguese and the Spanish were heading back to Paredes de Coura.

So here we are, four Icelanders in Porto. The girls have already done a lot of shopping, they are really happy about all the different kind of shops there are around here. I´ve been resting a bit but I´m going to hit the shops very soon. I need to buy some clothes for my son and get some maternity clothes also.

It is not sunny today, so I suppose we won´t go cruising on the river.

I absolutely hate this keyboard, the button for "a" doesn´t work all the time unless you press it very hard.

Greetings to you all!

gististadurinn okkar er vist ekkert gamalt sveitasetur heldur hus sem var byggt i gomlum stil frekar nylega. Thetta fann hann Sverrir Pall kollegi minn ut. En thad er thratt fyrir allt flott og gott ad vera thar, tha fau tima sem vid erum thar :-)

Erum ad reyna ad boka hotel i Porto fyrir morgundaginn og midvikudag, aetlum ad vera thar i 2 daga ad skoda okkur um og versla.

Aftur komid gott vedur, tho ad vid hofum litid getad notid thess thar sem vid erum buin ad vera her inni i skolanum i mestallan dag.

Skolinn sem vid erum ad heimsaekja er svona verkmenntaskoli, her laera krakkarnir ad leggja rafmagn, bua til rokrasir, og bua til flokid verksmidjuferli med robotum, svo eitthvad se nefnt.

Thad er buid ad dekra svoleidis vid mig vegna "astands" mins sidan vid komum, sett fram fyrir i rodum, borinn fyrir mig matur og fleira. Thad maetti aetla ad eg se alveg komin ad thvi ad faeda, eda bara ad eg se sjuklingur

Well, verd ad thjota. Bless i bili!

Hallo allir saman! Eg er i Portugal eins og er, kom hingad i fyrradag og thad er buid ad vera fint. Gott vedur i gaer og fyrradag en i dag rignir. Vid erum her tveir kennarar ur MA i skolaheimsokn og a verkefnisfundi (sem er adallega a morgun) asamt tveim nemendum okkar.

Her er mikid af mat. Hann er ekki borinn fram a diskum heldur fotum. Portugolum finnst gaman ad borda.

Her keyra allir eins og vitlausir seu. Sem betur fer er Alexandra godur bilstjori og eg sest alltaf i hennar bil.

Gistiheimilid okkar er gamalt sveitasetur med sundlaug i gardinum. Innandyra eru gamlir antikskapar og ymsir fallegir munir.

Thjodlagatonlist Portugala hljomar vel en eftir nokkur log er eins og thau seu oll eins.

Meira seinna!

pop up all the time. Nicola, a German girl I met when I first went to Glasgow, signed my guestbook the other day. She also keeps a blog, in German, and although I'm not too good at German, I gather that her blog is much more intellectual than mine. She writes about literature and culture. She also has a flickr site with her own photos which are very good - quite artistic and expressive.

I don't keep too much in touch with my old friends (I try to send them an update once a year or so), but I'm happy to see that they don't forget me. Years may pass and then suddenly someone gets in touch. I actually heard from Nicola not so long ago, but it's ages since I saw her last. Almost ten years. It was August 1998, in Berlin, where she used to live. I stayed with her for a few days. She pampered me with big breakfasts and lovely meals, took me out to bars and showed me around her then home city. She lives in Hamburg now.

I added links under Vinir og ættingjar (friends and relatives) to Nicola's German blog and her Flickr photos. If you're interested and/or like reading German, have a look!