Sælinú!

Nú er nokkuð langt síðan ég bloggaði síðast. Þá vorum við í mjög svo góðu yfirlæti hjá tengdó í Flóanum. Síðan fórum við á Strandirnar og vorum þar um verslunarmannahelgina og við krakkarnir fram yfir helgina þar á eftir. Ég fór á ball í Trékyllisvík í fyrsta skipti í örugglega svona seytján ár - nei, reyndar eru þau níu ef mér telst rétt til - og skemmti mér konunglega við frábæra tónlist í boði hljómsveitar sem heitir Blek og Byttur. Sú góða sveit hafði einnig ýmsa áhangendur sem fylgdu henni á ballið, þar á meðal Diddú, eiginkona eins hljómsveitarmeðlima. Hún var greinilega í stuði og tók nokkur vel valin lög með bandinu; ég man allavega eftir Stellu í Orlofi. Önnur söngkona sem ég kann ekki deili á tróð einnig upp með þeim, og svo kom rúsínan í pylsuendanum, a.m.k. fyrir marga ballgesti: Högni í Hjaltalín. Mágkonur mínar voru í kasti yfir þessum sjarmör (ja, ég skildi ekki af hverju öll lætin voru, en játa þó að hann syngur vel og er bara nokkuð sætur, strákormurinn) og einnig margir fleiri sem voru á þessu balli. Lýðurinn ætlaði að tryllast þegar þeir tóku svo slagarann hans Palla, "Þú komst við hjartað í mér".

Jamm, þannig var nú það. Roknafínt ball og alles.

Helgina eftir var Steinstúnsættarmótið sem lukkaðist bara vel þrátt fyrir misjafnlega gott veður (súld og aftur súld þangað til á laugardagskvöldinu þegar loks stytti upp). Við börnin fórum svo með mömmu og pabba suður á mánudeginum.

Um síðustu helgi var pökkuð dagskrá. Fjölskyldudagurinn í Vogum byrjaði með hverfagrilli á föstudaginn og svo var dorgveiðikeppni og fleira skemmtilegt daginn eftir, með skemmtiatriðum í Aragerði (töframaður, Brúðubíllinn o.fl. sem börnin höfðu gaman af). Um kvöldmatarleytið brunaði ég svo í Kópavoginn þar sem Harpa vinkona hélt brjálæðislega flott og skemmtilegt fertugsafmælispartý (slefa enn af tilhugsun um veitingarnar) og dansaði þar fram á nótt. A.m.k. einni hvítvínsflösku "ríkari" og átta klukkustundum síðar lagðist ég til svefns í gestasvítunni hjá Hörpu og Guðjóni og svaf bara vel. Þegar ég kom heim daginn eftir skelltum við okkur í sund með Jóhönnu á meðan Davíð Ingi var hjá vini sínum (sem hann fór með í sund um morguninn), og vorum nýlega komin heim aftur þegar Martin og Wendy, yndislega hress, flott og - þrátt fyrir háan aldur - síung hjón frá Skotlandi sem koma á hverju ári til Íslands, renndu í hlað á stórum jeppadreka. Eins og alltaf komu þau hlaðin gjöfum handa okkur Má og börnunum; bjór, rauðvín, viskí (handa pabba), bækur (Jóhanna fékk ensku útgáfuna af Greppikló með seglamyndum sem hægt er að leika sér með og setja inn þartilgerða bók: mjög sniðugt) og sjóræningjaLego (Davíð er búinn að dunda sér heilmikið við það síðan). Þau voru hjá okkur í kaffi og kvöldmat (eldaði fyrir þau uppáhalds fiskisúpuna mína) og gistu svo um nóttina þar sem þau voru á leið í flug til Edinborgar snemma næsta morgun og við svo nálægt flugvellinum hér í Vogum. Þegar ég var í Skotlandi kynnist ég Martin gegnum brennandi áhuga hans á íslensku. Ég semsagt kenndi honum í mjög svo óformlegum samræðutímum, þar sem við ræddum lífið, tilveruna, bókmenntir og menningu. Martin er kennari að mennt og starfaði hann sem HMS Inspector of Schools - sem sagt gæðamatsmaður hennar hátignar á skóla. Wendy er bókasafnsfræðingur. Þau eru því með svipaðan bakgrunn og áhugasvið og við Már . Þau skoða alltaf bókahillurnar hjá okkur vel og vandlega og finna eitthvað áhugavert að lesa og spjalla um. Þann fjórða ágúst varð Wendy áttræð og Martin verður 79 ára í desember. Þau eru enn í fantaformi og voru núna búin að þvælast um landið þvert og endilangt og meðal annars búin að fara í útilegu! Geri aðrir betur sem eru á þeirra aldri!

Síðan við komum heim hefur maður sko verið að reyna að komast í rútínuna, koma börnunum snemma í háttinn og vinna á daginn. Þetta gengur misjafnlega, sérstaklega með háttatíma barnanna. Þau virðast halda að það sé enn hásumar og óþarfi að sofa. Samt er Jóhanna byrjuð á leikskólanum og Davíð Ingi er á leikjanámskeiði þessa viku. Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir kemst ég ekki af stað í vinnuna fyrr en í fyrsta lagi upp úr níu þessa dagana. Well, þetta kemur.

Eftir miklar vangaveltur og síendurteknar upphrópanir í vandlætingar- og hryllingstón þegar gengið var á kóngulóavefi sem eru (voru) hér úti um allt utandyra (kvekendin jafnóðum búnar að vefa fyrir þvottahúsdyrnar niðri og ég veit ekki hvað), þá var ákveðið að láta slag standa og eitra fyrir þessari óværu. Í hvert skipti sem mér varð litið á vefarana miklu hryllti ég mig; stórar, feitar og viðbjóðslegar krosskóngulær. Nú ætti ég ekki að þurfa þess lengur. Hinsvegar getur verið að það fyllist allt af flugum hér... You can't have it all, oh no, mate.

Hér í Vogum hefur nú í sumar gripið um sig þvílíkt sjósundsæði að eftir hefur verið tekið. Ég þekki ágætlega a.m.k. tvær konur sem eru búnar að þjálfa sig upp í þessu bara í sumar og fóru svo gallvaskar í Fossvogssundið um daginn. Mér hefur fundist þetta freistandi en var alltof lengi í burtu og á flandri (þó ég heiti ekki Andri) í sumar til að geta tekið einhvern þátt í þessu. En í gærkvöldi lét ég slag standa og prófaði að fara útí. Sjórinn var óvenju kaldur þannig að meira segja vönu konurnar sem voru með mér voru lengi að koma sér alveg útí. Og þetta var sko KALT! En ég fór aftur og aftur, lengra og lengra í hvert skipti, og loks alveg upp fyrir brjóst - en bara í eitt augnablik því að maður stendur svoleiðis á öndinni að fara svona langt ofan í. Ég skrækti og æpti við mikinn fögnuð viðstaddra, en var samt ánægð með mig að komast svona langt í fyrsta sinn. Mig langar svolítið að prófa þetta sport; hef heyrt að það hafi góð áhrif á kvilla eins og vöðvabólgu og slíkt og ekki veitir mér af því að laga hana eitthvað. Þó kalt væri var þetta einstaklega hressandi; þegar heim var komið fór ég í heita sturtu sem dugði þó varla til að hita mig almennilega upp aftur. Ég ætla svo að reyna fljótlega aftur og vonandi taka einhver sundtök þá...

Jæja, nú hlýtur bananabrauðið að vera orðið kalt. Ég nefnilega bakaði súkkulaðiköku í kvöld - fyrir afmælisveislu Davíðs Inga sem hann heldur fyrir bekkjarsystkini sín á morgun - og skellti svo í bananabrauð líka og er eiginlega að bíða eftir að það kólni svo ég geti gengið frá því í poka. Þannig að ég dreif mig í að blogga smá; sundurlaust og fáfengilegt sem það er, þá eru þetta a.m.k. einhverjar fréttir handa ykkur lesendur kærir. Skrifa svo vonandi meira fljótlega, þó nú sé alveg að skella á kennsla (þarnæsta vika) og verður mikið að gera eftir því.

Sí jú leiter allígeiter!

Sælinú! Nú er liðinn nokkuð langur tími síðan síðast, en ég lofaði framhaldi af ferðasögunni og hér kemur það.

Miðvikudaginn 13. júlí tókum við Baldur yfir Breiðafjörð. Við fórum með seinni ferðinni svo að það var ekki hægt að stoppa í Flatey – enda höfðum við ákveðið að kannski væri ekki svo mikið að gera þar í þessa klukkutíma með krakkana: Jóhanna er enn svo ódugleg að ganga að við gætum ekki farið í göngutúr nema eitthvað stutt og svo var Sóla ekki í eynni (hefðum eflaust komið við ef svo hefði verið )

Krökkunum fannst bara gaman um borð í Baldri og við vorum mestallan tímann úti við að horfa á útsýnið – eftir að fá okkur aðeins að borða í matsalnum (þar sem er langt frá ódýrt að fá sér mat). Veðrið var gott en skýjað. Hér eru börnin kát upp á útsýnisdekki:

Sjórinn var spegilsléttur við Brjánslæk og í Vatnsfirði var yndislegt veður. Við keyrðum inn í Flókalund þar sem við fengum okkur að borða. Þetta var, að mínu mati, besta máltíð ferðarinnar: við Már fengum okkur rétt dagsins, pönnusteiktan þorskhnakka með kartöflum og kryddjurtasmjöri einhverskonar – þvílíkt sælgæti. Ég sleiki enn útum við tilhugsunina .

Að máltíð lokinni brunuðum við útí Rauðsdal, þar sem er ferðaþjónusta bænda, en við áttum bókað þar herbergi þessa nótt. Aðstaðan var ágæt og herbergið stórt og rúmgott, en það var mjög hljóðbært í húsinu þó ekki kæmi það að mikilli sök: við steinsváfum öll alla nóttina eftir því sem ég best veit. Eftir morgunmatinn á fimmtudeginum var pakkað saman og keyrt af stað í ferðalag dagsins. Planið var að fara á Rauðasand og á Látrabjarg og enda í sundi á Patreksfirði. Við byrjuðum þó á að heilsa upp á Kleifabúann:

Innarlega í vestanverðum Patreksfirði stoppuðum við hjá elsta stálbáti á Íslandi sem er að grotna niður þarna í fjörunni. Ekki er mikið verið að halda við sögulegum minjum á þessum stað, sem er synd. Krakkarnir fengu að henda smá steinum í læk og fá sér ferskt loft, og Jóhanna var hress með það eins og sjá má:

Síðan lá leiðin út á Látrabjarg. Veðrið var gott, sól og nokkuð hlýtt. Keyra þarf malarveg þessa leið og fyrir nokkra múla og fjöll. Minnti hann mig á veginn góða norður á Strandir – bæði umhverfið og gæði vegarins – heilu kaflarnir voru þvottabretti og allt hristist og skalf. Við stoppuðum á Hnjóti við Örlygshöfn og fengum okkur hádegismat, þessa fínu sjávarréttasúpu. Svo var haldið áfram. Gaman að keyra þessa leið og njóta útsýnisins, blágrænn sjórinn, gullnar strendur, múlar og fjöll, einstaka bæir á stangli, eins og til dæmis Breiðavík, að vissu leyti alræmd eftir að upp komst um illa meðferð á drengjum sem voru vistaðir þar, en í dag er þar rekin myndarleg ferðaþjónusta. Einstaklega einangraður staður – eða hlýtur að hafa verið það hérna áður fyrr – mér varð ósjálfrátt hugsað til þess að það hlyti að hafa átt að ganga úr skugga um að þessi aumingja börn gætu ekki flúið neitt, og það fór um mig hrollur.

Á Látrabjargi var gott veður og við gengum þarna nokkurn spöl uppá bjargið. Við ríghéldum í börnin, enda er maður hræddur um þau á svona stað. Davíð Ingi var misjafnlega ánægður með hversu fast mamma hélt í hann – og svo fórum við varla neitt nálægt brúninni. Málið er að ég er svo hrikalega lofthrædd að stundum er spurning hvort ég græði mikið á að heimsækja staði eins og Látrabjarg, þar sem ég þori varla að fara nær brúninni en sem svarar a.m.k. fimm metrum frá henni. Ég hafði þó af að kíkja aðeins framaf svona á ská – þar sem ég gat samt sem áður haldið mig þónokkuð frá brúninni – og sá niður í grjótið og hvítfyssandi sjávarbrimið. Ansi hrikalegt. Svo sáum við mikið af fugli í bjarginu sitjandi á hreiðrum. Það var skemmtilegt. Eftirfarandi myndir voru svo teknar þarna nokkurn spöl frá brúninni:

Eftir labbið á Látrabjarg var nokkuð áliðið dags og þar sem uppi voru háværar kröfur hjá börnunum um sundferð ákváðum við að sleppa því að fara á Rauðasand í þetta skiptið – þó að veðrið væri náttúrlega með besta móti til að fara á sólarströnd Vestfjarða. En við eigum það bara eftir og förum vonandi næst þegar við verðum á þessum slóðum.

Við keyrðum því á Patreksfjörð og eftir smá rúnt um plássið og viðkomu á bílaverkstæði (það fór að loga eitthvað bremsuljós en niðurstaðan var sú að ekkert væri að) fundum við sundlaugina á staðnum. Þar vorum við örugglega tvo tíma eða svo; fínasta sundlaug með fallegu útsýni yfir fjörðinn. Þarna hitti ég líka gamlan skólabróður, hann Sigga Svan sem er frá Patró en býr að vísu ekki þar lengur heldur í Hafnarfirði.

Okkur hafði ekki tekist að finna gistingu á Patró þannig að Tálknafjörður varð fyrir valinu sem næsti náttstaður. Á leiðinni þangað yfir gerðum við misheppnaða tilraun til að borða nesti úti í góða veðrinu. Eftir að sitja berjandi frá okkur flugnageri og að reyna að gleypa í okkur samlokur og harðfisk með hraði og án þess að borða flugur með, gáfumst við upp og pökkuðum matnum saman og brunuðum á Tálknafjörð. Þar fórum við á gistiheimilið Bjarmaland – sem ég mæli með by the way – og kláruðum að borða þar. Já, veðrið var gott á Vestfjörðum en flugan var algjör plága!

Við sváfum ljómandi vel í Bjarmalandi og eftir morgunmat og farangurspökkun var lagt af stað yfir í Arnarfjörð. Leiðin lá í Selárdal (löng leið fyrir múla og um víkur þar sem gullinn sandur og einstaklega fallega blágrænn sjór heillaði augað), en þar byrjuðum við á að skoða listasafnið hans Samúels Jónssonar – eða listamannsins með barnshjartað – en þar er verið að vinna í að gera upp stytturnar hans og húsin, og nokkuð langt komið með sumt. Þarna stoppuðum við til að skoða dágóða stund; mjög gaman var að koma á þennan stað og fannst börnunum það ekkert síðra en foreldrunum. Hér er Jóhanna sæl og glöð með selastyttu eftir Samúel:

Og systkinunum leist vel – þó misvel – á þennan rostung. Jóhanna hélt sig í hæfilegri fjarlægð; henni fannst tennurnar ekkert árennilegar:

Leifur Heppni bar hönd yfir höfuð og skyggndist í átt að Ameríku – eða það hlýtur að vera. Davíð Ingi myndasmiður tók mynd af okkur Jóhönnu hjá þessum frægasta landkönnuði okkar Íslendinga:

Davíð Ingi var duglegur að taka myndir, hér er önnur af okkur Jóhönnu:

Næst lá leiðin upp að Uppsölum, þar sem Gísli vinur Ómars Ragnarssonar, og allra Íslendinga vonandi, bjó. Á leiðinni tókum við gott stopp til að borða nesti, og aldrei slíku vant voru engar flugur að angra okkur. Börnin eyddu svo drjúgum tíma í að henda steinum í lækinn þarna hjá á meðan við hjónin bara slökuðum á í blíðunni. Aldeilis ljúft!

Börnin gæða sér á nestinu; fyndinn svipur á Jóhönnu, eitthvað virðist þetta ekki vera gott á bragðið!

Við lækinn góða að kasta steinum.

Jóhönnu líkaði þetta gríðarlega vel!

... og Davíð Inga líka.

Tvö ljóshærð börn, sveitin, fjöllin, grasið... og kind með lömb hinum megin við lækinn.

Már í veðurblíðunni í Selárdal.

Þetta nestisstopp í Selárdal var með eindæmum yndislegt, en allt tekur enda og við keyrðum þessu næst löturhægt eftir vegarslóða upp að Uppsölum og löbbuðum svo restina af leiðinni að bænum. Þarna er verið að gera upp húsið; búið er að skipta um þak og glugga nú þegar, en meiningin er víst að gera þarna safn um Gísla á Uppsölum. Opið var inn í húsið og þarna er m.a. gamla eldavélin hans Gísla og fleira; ég gat ekki betur séð en að þarna lægi líka strigadrusla mjög lík þeirri sem hann klæddist sjálfur í Stikluþáttunum frægu. Hér er Davíð Ingi inni í húsinu á Uppsölum:

 

Jóhanna var ekki mjög æst í að labba upp að Uppsölum en hafði það nú samt af. Hér erum við mæðgurnar á leið niður að bílnum aftur og íbúðarhúsið hans Gísla í baksýn:

Eftir nokkuð góða útiveru í Selárdal voru börnin þreytt og dösuð og vildu því ekkert stoppa til að leika sér á gullinni strönd í einni víkinni á leiðinni til baka (móður þeirra til mikilla vonbrigða). Við komuna til Bíldudals var því hressandi að stoppa á Vegamótum og fá sér ís:

Það sem eftir var dagsins tókum við því rólega á Bíldudal: fórum og fundum gistihúsið (Bíldudalur Hostel, alveg fínasta farfuglaheimili), slökuðum aðeins á þar og fengum okkur svo hamborgara (þeir fullorðnu) og pizzu (börnin) á Vegamótum, eina veitingahúsinu og búðinni á Bíldudal. Rólegheitakvöld og börnin fóru tiltölulega snemma að hátta – og mér tókst að skella inn smá status á Fésið og tékka á aðalfréttunum .

Þannig var föstudagurinn 15. júlí, afmælisdagur míns elskulega föður. Sólríkur og sæluríkur; Arnarfjörður skartaði sínu fegursta og við sáum og gerðum margt skemmtilegt.

Upp rann laugardagur, bjartur og fagur. Nú skyldi byrjað að mjaka sér heim á leið. En fyrst lá leiðin í Skrímslasetrið á Bíldudal (mæli með því by the way). Þangað fannst Davíð Inga gaman að koma – en Jóhanna, með sitt litla hjarta, þorði varla þar inn! Við Már skiptumst því á að vera úti með hana, og þegar ég var búin að skoða – og gafst upp á málningarlyktinni sem spillti nokkuð fyrir mér heimsókninni, mér varð svo ómótt af henni – fór ég með hana á leikskólaleikvöllinn rétt hjá, þar sem hún skemmti sér konunglega:

 

Allt klárt og bíllinn fullur af farangri og fólki; keyrt sem leið lá inn Arnarfjörðinn og næstu firði, uppá Dynjandisheiðina og að Dynjanda (Fjallfossi), einum fegursta fossi landsins og þeim stærsta á Vestfjörðum. Við löbbuðum áleiðis upp að fossinum en fórum ekki alla leið; við Davíð Ingi fórum þó lengra en þau feðginin. Frábært veður en fullt af flugum. Hér er Davíð Ingi með fossinn í baksýn:

Og Jóhanna sömuleiðis:

 

Davíð Ingi tók svo þessa af mér við Strompgljúfrafoss og Dynjanda fyrir ofan – við fórum ekki lengra en þetta:

Nesti var borðað niðri við sjó – en flugan angraði suma meira en aðra og að lokum rauk Már aftur inn í bíl á meðan við hin kláruðum að borða. Ekki gaman að þessum skorkvikindum!

Davíð Ingi og útsýni yfir Dynjandisvog.

Næst lá leiðin í Reykhólasveit þar sem skyldi gist í Reykhólaskóla um kvöldið. Þessi kall tók á móti okkur þegar við keyrðum yfir Dynjandisheiði og niður í Vatnsfjörð:

Veit bara ekkert hvað þessi heitir!

Leiðin frá Vatnsfirði og á Reykhóla er langdregin; margir firðir og sama sem engin byggð á löngum kafla. Börnin voru orðin þreytt og pirruð þegar leið á og farin að rífast á ný (hegðunin var til fyrirmyndar daginn áður, þegar þau fengu að vera mikið úti við). Mér er spurn hvort ekki sé hægt að setja eitthvað eða byggja eitthvað upp á þessari leið þar sem ferðamenn gætu allavega stoppað og lesið upplýsingaskilti eða skoðað útsýnisskífu, setja upp nestisaðstöðu, eða eitthvað þannig. Á þessari leið er til dæmis hellir þar sem Gísli Súrsson á að hafa falið sig. Hvað með að gera eitthvað í tengslum við það? Í staðinn er þetta bara leið þar sem fallegt er að keyra en ekkert í raun að gera – nema fólk stoppaði því lengur og fengi sér lengri göngutúr upp í einhvern dalinn eða meðfram sjónum.

Á Reykhólum fengum við góðar viðtökur: þar sér um gistingu og veitingasölu gömul vinkona, Inga Smára frá Borg í Reykhólasveit, og voru fagnaðarfundir! Við fengum okkur að borða hjá henni og komum okkur svo fyrir. Sváfum ágætlega þrátt fyrir birtu (næfurþunnar gardínur fyrir gluggum) og frekar óþægileg rúm (tvöföld svampdýna), og skelltum okkur svo í sund eftir morgunmatinn á sunnudeginum. Ágætis sundlaug á Reykhólum og krökkunum líkaði við dótið sem hægt var að leika sér að í lauginni. Í N1 sjoppunni – sem er hin fínasta matvöruverslun, rekin af dóttur gamallar og góðrar vinkonu minnar – hittum við Snæa hinn ofurhressa flugkappa og Júllu konuna hans, en þau eiga sumarhús rétt hjá Bjarkarlundi. Alltaf gaman að hitta þau .

Eins og þið sjáið eflaust er ég að verða hálf andlaus í þessari lööööngu ferðasögu minni, og ætla því að fara að ljúka henni. En fyrst verð ég að segja frá heimsókninni á Seljanes – það er Seljanes í Reykhólasveit en ekki það í minni sveit og þar sem móðir mín ólst upp að hluta . Málið er að það var farið að leka úr öðru aftudekkinu á bílnum (ekki furða eftir frekar leiðinlega vegi á leiðinni frá Vatnsfirði og í Reykhólasveit), og okkur var bent á að hægt væri að fá gert við dekk á Seljanesi, sem er bær við vestanverðan Berufjörð. Þar býr Stefán sem safnar gömlum dráttarvélum, bílnúmerum, bílum og mörgu fleira. Hann tók á móti okkur hinn hressasti og gerði við dekkið í einum grænum, og sýndi okkur hina ýmsu muni og farartæki sem hann hefur safnað og gert upp. Til dæmis lumar hann á Land Rover árgerð 1951, svaka flottur bíll! Mér finnst verst að hafa ekki tekið mynd af kappanum hjá þessum glæsilega bíl – en fattaði það of seint. Stefán bauð okkur líka upp á kaffi en þó við sæjum okkur ekki fært að þiggja það spjölluðum við aðeins við hann og pabba hans, ásamt honum Gunnbirni sem ég kannaðist eitthvað við frá í gamla daga (djamm á Fógetanum kannski?). Dekkjaviðgerðin var alltof ódýr auk þess sem við fengum sko ýmislegt skemmtilegt í kaupbæti. Kæmi mér ekki á óvart ef hann Stefán myndi byggja safn utan um munina sína, bílana og dráttarvélarnar þegar fram líða stundir. Mæli eindregið með því að þið leitið til Stefáns á Seljanesi ef springur hjá ykkur á leið um Reykhólasveit! Síðustu myndirnar í þessu bloggi eru því frá Seljanesi, teknar af mér og krökkunum að prófa gamla traktora sem standa þar í röðum úti á hlaði.

Davíð Ingi gallvaskur á gömlum Deutz.

Þessi Deutz sem ég sit á hér er mjög svipaður þeim sem er til á Steinstúni og ég keyrði oft um á forðum daga – og rakaði líka saman heyi á.

Systkinin prófa enn einn traktorinn; þessi var með áfastri sláttuvél og "kerru" framaná húddinu! Mjög spes.

Jæja. Þannig var ferðin um kjálkann kynngimagnaða. Við vorum með eindæmum heppin með veður, sólin skein allan tímann þangað til síðasta daginn í Reykhólasveit þegar ský var farið að draga fyrir sólu og vindurinn að blása mjög ákveðið. Enda er ég – sjálfur hvítinginn – bara svo brún eftir sólina og sundferðirnar að eftir hefur verið tekið! Þessir dagar á kjálkanum eru því mjög eftirminnilegir og ég vona bara að við getum farið aftur í ferðalag vestur á firði næsta sumar – en enn eigum við eftir að kanna kjálkann frá Dynjanda að Jökulfjörðum (að vísu hef ég auðvitað komið á Ísafjörð og í Djúpið, en það hefur Már ekki).

Læt þetta þá duga í bili – er alveg búin á því eftir að pikka á tölvuna lengi lengi lengi! Vona að þið hafið haft gaman af - þið sem nenntuð að lesa allt! Endilega verið nú dugleg að kommenta J.

Kjálkakveðjur,

Ingibjörg 

Sælinú!

Ég hef víst ekki verið dugleg að blogga undanfarið og ætti því kannski bara að hætta því alfarið. En við fórum um daginn í svo skemmtilega ferð og svoleiðis er gaman að skrásetja og segja frá, þannig að ... here it is: fyrsti hluti ferðasögunnar og myndir.

Við ætluðum ekki að leggja af stað í ferðalag strax, en skyndilega og óvænt bauðst okkur afnot af húsinu hennar Sólu í Stykkishólminum fagra. Við brunuðum því þangað laugardaginn 9. júlí. Vorum komin á staðinn rétt fyrir kvöldmat. Ég hafði ekki séð húsið í mörg ár og því ekki síðan fyrir breytingar; Sóla og Hjörtur eru aldeilis búin að gera það fínt, t.d. leggja parket og setja inn nýtt eldhús og smíða sólpall. Lítið hús og afar hlýlegt, með góða sál; okkur leið vel þar. Allt til alls, sjónvarp og DVD, sandkassi úti í garði, leikföng og barnabækur í hrúgum (alltaf gaman að komast í nýtt dót), kolagrill úti á stórum sólpalli og heitur pottur. Ojá, heiti potturinn vakti mikinn fögnuð hjá ungviðinu. Og “kaffigúrúinn” ég varð aldeilis glöð þegar ég fann þarna í skúffunni lítinn mjólkurfreyðara. Ég fór því í búðina daginn eftir og keypti mér eðalkaffi og lapti lattebolla með morgunmatnum hvern dag sem eftir var dvalar.


Sæl og glöð í heita pottinum.


Sandkassinn var vinsæl dægrastytting, hér er verið að dunda sér .


Á tásunum að leika sér.


Davíð er listrænn í sér og gerði þetta mikla listaverk í sandkassanum: eldfjall að gjósa.

Þetta fyrsta kvöld fórum við á röltið og enduðum á því að setjast inn á veitingastað sem heitir Fimm Fiskar og borðuðum þar. Börnin fengu sér borgara og við hjónin svokallað fimm fiska pasta. Ég ætla nú ekki að hafa mörg orð um matinn hér. Nægir að segja að þegar við komum út sagði hann Már, á sinn hnitmiðaða, ekónómíska og yfirvegaða hátt: “Meira að segja ég hefði getað eldað mikið betra pasta en þetta.” Svo mörg voru nú þau orð.

Á sunnudeginum fórum við í sund við mikla ánægju barnanna. Þau skemmtu sér konunglega í Stykkishólmslaug, sem er mjög fín sundlaug með góðum pottum og rennibraut sem Davíð Ingi fór óteljandi ferðir í. Það var alveg frábært veður, sól og blíða, og við spókuðum okkur mestallan daginn um bæinn og slöppuðum líka af heima við. Svo var látið renna í pottinn og hitað í grillinu; eftir kvöldmatinn fengu börnin sér annað baðið þann daginn. Endalaust fjör!


Davíð Ingi á göngu í Stykkishólmi.

Sólin var nú farin að fela sig aðeins bak við ský á mánudeginum en eftir afslappaðan morgun við gangstéttakrít og sandkassaleik, og að loknu síðbúnu hádegisnarli, var keyrt af stað og stefnan tekin á Bjarnarhöfn. Þar stoppuðum við dágóða stund hjá Hildibrandi frænda mínum og konu hans, skoðuðum þetta flotta safn sem þar er búið að setja upp og keyptum harðfisk. Mjög skemmtilegt - Davíð Ingi var sérstaklega hrifinn af hákarlakjöftunum sem eru til sýnis þarna:
 


Ekki fannst börnunum síðra hversu gæf kisan og hundurinn á bænum voru og tilbúin að láta klappa sér. Hér eru þau með kisu:



Svo labbaði Hildibrandur með okkur upp fyrir húsin og sýndi krökkunum þar hana og hænur sem hann leyfði þeim að gefa brauð úr hendi sér – þetta vakti mikla lukku:



Að lokum fórum við enn lengra upp fyrir skv. leiðbeiningum Hildibrands og sáum þar hryssu og nýkastað folald hennar. Alltaf með eindæmum frábært að koma í Bjarnarhöfn!


Hrefna frænka mín (sem ég hafði aldrei hitt áður) ásamt hryssunni og folaldinu litla sæta sem saug mömmu sína bara og tók ekkert eftir okkur.


Við hákarlahjallinn hans Hildibrands.

Eftir Bjarnarhafnarævintýrið var keyrt á Grundarfjörð. Þar borðuðum við nesti við fjöruna og Davíð Ingi dundaði sér dágóða stund við að fleyta kerlingum með pabba sínum á meðan við Jóhanna fórum í leit að klósetti fyrir þá stuttu. Eftir skemmtilega dvöl í fjörunni kíktum við á Sögusafnið á Grundó og skoðuðum þar áhugaverða sýningu um liðna tíma, á meðan krakkarnir léku sér í krakkahorninu. Jóhanna lagði þarna á borð og bauð okkur margréttaða máltíð; hér sést hún við herlegheitin:


Erfitt reyndist svo að ná Davíð Inga út því hann var svo upptekinn við að skrúfa saman skemmtilega kubba sem þarna voru meðal annars til að leika sér með. Þannig að á meðan ég beið eftir honum tókst mér að komast í tölvu og setja inn status á Facebook – alveg nauðsynlegt svona einstöku sinnum á ferðalögum!


Jóhanna í fjörunni með Kirkjufellið í baksýn.


Davíð Ingi í kraftlyftingum.

“Heima í Hólminum” eldaði ég svo pasta í kvöldmatinn með sósu úr einhverju samsulli af grænmeti, pestó og ostum; óhætt er að segja að útkoman var betri en fimm fiska pastað fræga.

Þess má geta að það kom sér sérlega vel að geta svo plantað börnunum fyrir framan sjónvarpið að horfa á góða mynd á meðan við slöppuðum aðeins af eða elduðum matinn. Tala nú ekki um að í húsinu var að finna myndir sem börnin eiga ekki og undu sér við að horfa á, þá sérstaklega Líló og Stitch (sem var í uppáhaldi hjá Davíð Inga) og Dýrin í Hálsaskógi (í uppáhaldi hjá Jóhönnu). Hér eru þau í góðri slökun:



Ævintýri þriðjudagsins var það sem nefnist “barnasigling” með Sæferðum, rúmlega klukkustundar löng ferð sem tók smá hring út á Breiðafjörðinn og sigldi hjá eyjunum fyrir utan Stykkishólm (t.d. fórum við hjá einhverjum svokölluðum Hundum). Þegar komið var nokkuð langt út setti skipperinn út plóginn og dró hann svo inn eftir dágóða stund fullan af skelfiski og alskyns sjávardýrum sem börnunum um borð þótti gaman að skoða. Davíð Ingi hafði mjög gaman af. Annað má samt segja um Jóhönnu, sem fannst þessi sæferð eitthvað yfirþyrmandi og sat stjörf mestallan tímann eða vildi ólm láta halda á sér. Drjúgur tími var tekinn í að skoða skelfiskinn og bauð kallinn sem stjórnaði þessu (búin að gleyma hvað hann heitir en ætlaði að muna það, hann var hress) okkur upp á hráan skelfisk og skelfiskshrogn. Við smökkuðum ígulkerahrogn; alveg ljómandi góð en sölt. Svo fékk ég mér þónokkuð af hráum hörpuskelfiski – en fannst verst að hafa ekki hvítvín með! Ég fékk svo slatta af hörpuskel með heim í poka og steikti í smjöri til að hafa í forrétt um kvöldið ásamt smá afgangi af hvítvíni sem við áttum – nammi namm! 


Með börnunum um borð í Brimrúnu.


Síkátur sæfari og einhver eyja í baksýn.


Feðginin á bekknum, þar sem Jóhanna sat stjörf mikinn hluta ferðarinnar.


Gaman á sjó!


Aflinn kominn um borð. Yummie!


Davíð fékk að prófa skipstjórasætið og leist vel á. Kannski framtíðar skipper?

Þessi barnaferð var einn af hápunktum ferðarinnar og mátulega löng fyrir krakka á aldri við okkar: ég mæli með því að fara svona ferð með börnin ef þið eigið leið í Stykkishólm!

Það var með hálfgerðri eftirsjá að við pökkuðum saman dótinu á miðvikudagsmorgunn og gengum frá húsinu. Ferðinni var heitið yfir Breiðafjörðinn með Baldri. Þetta var sannarlega yndisleg dvöl í aldeilis frábæru húsi – takk kærlega enn og aftur fyrir okkur Sóla mín og Hjörtur!

Skrifa fljótlega um seinni hluta ferðarinnar: Annar kafli - Kjálkinn kynngimagnaði. Stay tuned!

Vegna atburða í minni nánustu fjölskyldu síðustu daga langar mig að birta hér eina góða ljóðið sem ég hef skrifað um ævina - a.m.k. að mínu mati. Það fjallar um föður minn og ef til vill muna einhverjir eftir því þegar ég las það í sjötugsafmælisveislu hans.

Hann pabbi minn er samofinn landinu sínu og hjartað hans slær í takt við það. Þessvegna heitir ljóðið "landið og hann", og það fjallar um það hvað pabbi og landið hans hafa gefið mér.


landið og hann

I. 

grasið sprettur hljótt
gárar vatn við stein
ó, gefðu mér hjarta
að gleyma ei þessum stað

bláeygður maður í túni
bjó mér líf
björt augun tindra
blíð er hans lund

ég trúi að hann beri
yfir tindinn hæsta
sem trjónir hér enn
svo tignarlegur og hár 

ljósblik í sjó
stirnir laufgræna hlíð
ljóð vil ég syngja
um landið og hann

II.

þegar ég var lítil
var ég stór
á herðum hans
hljóp fram og aftur
um hlaðið
og hló

þegar ég var lítil
læddist hann oft
aftan að mér
og kitlaði mig
brosið var milt og barnslegt


III.

ströndin er mín
sumarlanga daga
lék mér þar 

ég hljóp um túnið
grasið ilmandi nýþurrkað
festist í hárinu
fjörðurinn ómaði
af lífi


IV. 

ég les ljóð
ég vil út
ég vil fara frá þér
mín æskunnar móðir
mín fjallasýn

og hann stendur eftir
stoltur og ríkur
í túninu heima
fegursti fífillinn

hann og fjallið
eitt
í mikilfengleik sínum

V.

við fleyttum kerlingar
við fossinn

sólbjarta sumarferð

hláturinn hljómaði
við ána

bláklæddur maður í túni
bjó mér líf

og landið hans

VI.

ég vakna
það er dagur á ný
og ég heyri gegnum gólfið
röddina hans að ofan

hann hefur talað lengi
miklu lengur en ég

og mig langar til að hrópa:
"ekki hætta, ekki hætta...
aldrei!"

ég heyri gegnum gólfið
hláturbjarta rödd
og reynda

VII.

lognið er spegill
laugast þar fjallsegg og hlíð 

trillurnar á firðinum
fullkomna þá mynd

fuglarnir syngja
sinn aftansöng

lækurinn rennur til sjávar

gengur þar upp brekkuna
gamall maður
björt augun tindra
mót fallandi nótt

og landið er hans

 

 

Nú er blessaður apríl kominn. Ég lít yfir farinn veg á þessu bloggi það sem af er árs og skammast mín niður í tær; hef ekki verið að standa mig í stykkinu. Hef þó það mér til afsökunar að það hefur verið mikið, já MIKIÐ að gera. Þegar ég mætti í nýju vinnuna í haust þurfti ég að búa til námskeið fyrir vor 2011 og fyrir árið 2011-12, og því er það sem ég er að kenna núna nýtt, hannað af mér sjálfri og það frekar á síðustu stundu þar sem ég hafði ekki sumarið til að spá í þetta. En þetta hefur gengið alveg úbervel samt sem áður. Doktor Ingibjörg er að vísu frekar uppgefin, og fannst á tímabili að hún væri við það að lesa yfir sig og verða eins og ónefndur prestur sem eitt sinn blessaði söfnuð fyrir norðan hníf og gaffal með grillhanska. Öflugur og skemmtilegur nemendahópur, fallegu börnin mín, indæli og sæti eiginmaðurinn og föstudagslönsarnir með Hörpu og Sólu komu þó í veg fyrir það.

Það sem háir þessum lesglaða lektor mest núna er að hún er búin að sökkva sér svo í fræðin undanfarna mánuði að hún er með þau á heilanum. Því verður gott að komast í páskafrí og fara norður á Strandir og anda þar að sér sjávarilminum og ganga sandinn hlustandi á öldurnar og fuglana og hlaða batteríin í skjóli fjallanna yndisfögru. Ég hlakka til að komast úr gemsasambandi (þó að faktískt séð sé nóg að ganga niður að fjárhúsum til að ná sambandi) og ætla að skilja bækurnar eftir heima.

En áður fer ég þó til London í langþráða ráðstefnuferð; þar ætla ég að halda erindi um sögulegar skáldsögur tveggja samtímahöfunda; þar verður gala dinner þar sem Fay Weldon er sérstakur gestur (can't wait!) og fleira skemmtilegt. Þegar ráðstefnunni sleppir ætlar undirrituð að heimsækja tvo-þrjá staði sem tengjast Hinriki áttunda - og þar með rannsóknarefni mínu, sögulegum skáldsögum og hauslausum drottningum - fara í bókabúðir og grúska í fræðibókunum og svona fleira skemmtilegt. Búðir? Nei, nenniðíekki .

Héðan af heimilinu er svo það að frétta að Már og Jóhanna fengu ælupest í gærkvöldi og voru heima í dag, en eru öll að hressast og fara líklegast í vinnu og leikskóla á morgun. Við Davíð Ingi krossum putta og tær og vonumst til þess að sleppa við ófögnuðinn.

Bið ykkur svo vel að lifa í bili en reyni að blogga aftur fljótlega (þetta er svo gaman þegar maður byrjar).

Cheerio the noo!
Ingibjörg

Doktor Ingibjörg gekk yfir planið og andaði að sér vorinu. Dyrnar að Gimli opnuðust mjúklega þegar hún ýtti á takkann. Hún gekk inn ganginn og að þjónustuborðinu. Þær eru alltaf svo liðlegar konurnar sem vinna þar. Hún fyllti út eyðublaðið og pantaði skönnun á svo og svo mörgum blaðsíðum, gekk svo rólega aftur til baka á skrifstofuna. Sólin var farin að skína og það var farið að hlýna. Apríl er á næsta leiti hugsaði hún, og önnin bráðum búin. Hvernig var það aftur í fyrra? Nei var ég ekki að kenna langt fram í maí? Hún hugsaði sér gott til glóðarinnar að geta notað maímánuð til að lesa nokkrar skáldsögur til að undirbúa og velja efni fyrir næsta vetur, skrifa svo sem eina eða tvær greinar, taka til á skrifborðinu og allt þar fram eftir götunum, á milli þess sem hún myndi fara yfir próf og ganga frá einkunnum hjá þessum frábæra hópi sem er búinn að vera með henni á vorönninni. Hún ætlaði að gera eitthvað af þessu, ef ekki flestallt, og skreppa svo í kaffi á Austurvöll og löns með vinkonum og samstarfsfólki svona við og við. Inn um gluggann barst fuglasöngur. Vorið er að koma.

Jæja. Elskulegu lesendur þessarar bloggsíðu. Ég þakka ykkur fyrir að nenna enn að líta hér við. 

Og vitiði hvað? Ég var búin að pikka inn heilan helling hérna áðan, heilmikið spjall um jól og áramót, og tapaði svo ÖLLU! Loksins þegar ég druslast til að blogga.... Alveg hrikalega svekkjandi og ég næstum því hætti bara við að blogga. Tuttugu mínútur af tíma mínum farnar í súginn.

Well, ætli ég reyni ekki að setja eitthvað inn hérna samt. En yfirlit um jól og áramót verður stutt.

Aðfangadagskvöld: litla fjölskyldan var heima í Hábæ og hafði það bara voða næs. Nautasteik í matinn og  ananasfrómas með möndlu í eftirrétt. Vinningshafi kvöldsins var hann Már, sem fékk möndluna svo að segja í fyrsta bita (eða fyrstu skeið réttara sagt). En ég borðaði víst mest af súkkulaðinu sem hann fékk í möndlugjöf. Börnin voru ótrúlega róleg yfir pökkunum og Davíð Ingi var mjög duglegur að lesa á þá. Við – og þá sérstaklega börnin – fengum margar góðar gjafir, sem ég ætla ekki að telja upp hér, en frá mínum heittelskaða fékk ég æðislegan silfurhring með Zir steini (rauðum) og skáldsöguna Ljósu. Börnin gáfu mér Hugo Boss orange ilmvatnið. Næs!

Á jóladag fórum við til tengdó en þar var jólaboð um kvöldið. Við gistum og daginn eftir var jóla/afmælisboð hjá Gísla stórabró, þangað sem við fórum áður en haldið var heim.

Á milli jóla og nýárs reyndi ég að vinna eins og ég gat og kláraði að ganga frá einkunnum fyrir skosku bókmenntirnar. Á gamlársdag fórum við svo til tengdamömmu aftur og vorum þar fram á 2. jan. Þar var brenna og stuð, en Jóhanna var skíthrædd við flugeldana og sat stjörf inni í bíl hjá ömmu sinni, og bað svo um að fara heim að sofa. Blessunin. Hún var annars eitthvað óróleg um hátíðarnar, vaknaði á næturnar og var ægilega háð okkur foreldrunum, og kvartaði stundum um að sér væri illt í eyrunum. Við vissum svosem að það gæti gerst því að hún fór í desember til háls-, nef- og eyrnalæknis sem upplýsti mig um það að eyrun á henni lægju því sem næst undir skemmdum, innfallin hljóðhimna og miklar hellur. Hún fékk tíma í röraaðgerð og nefkirtlatöku eftir áramótin (meira um það seinna). Það var þessvegna ekki skrítið að hún væri svona viðkvæm, litla snúllan.

Sama var uppi á teningnum á þrettándagleðinni hér í Vogum, Jóhanna var skíthrædd við flugeldana.

Fimmta janúar fór svo hún dóttir mín í aðgerðina. Það gekk allt vel en hún vaknaði auðvitað illa, lét öllum illum látum, öskraði og henti snuði og bangsa og kodda frá sér trekk í trekk. Að lokum róaðist hún þegar ég fór með hana í bílinn og keyrði heim. Svo var hún bara fljót að jafna sig og er hin hressasta núna; virðist þar að auki aðeins að vera að slaka á í að vera gjörsamlega límd við okkur foreldrana.

Nú er tekin við ný önn í vinnunni og ég er að kenna nýjan kúrs: Þróun sögulegu skáldsagnahefðarinnar á Bretlandseyjum, 1764-1950. Það eru 25 nemendur skráðir eins og er sem er fínn fjöldi, og þeir virðast afar áhugasamir og klárir. Bara gaman. Og alveg nóg að gera .

Seinni partinn í gær fórum við fjölskyldan austur í Miklholtshelli í systkina- og fjölskylduhitting hjá tengdamömmu. Eiki bróðir Más sem býr í Svíþjóð er á landinu og fólkinu hóað saman í tilefni af því. Það var mikið fjör og Davíð Ingi var bara með unglingunum, að spila Trivial Pursuit og Partý Alias. Svo lognaðist hann útaf í sófanum örþreyttur um miðnættið, en þegar Már vakti hann sagðist hann ekkert vera þreyttur. Í dag var honum svo boðið að gista hjá vini sínum, og var mikill spenningur í gangi yfir því. Enda er þetta í fyrsta skipti sem hann gerir slíkt. Einhvernveginn efast ég um að þeir félagar hafi farið snemma að sofa.

Jæja, ég enda þessa færslu á því að birta hér myndir frá réttum á Ströndum sem við Davíð Ingi fórum í í september. Betra er seint en aldrei – þetta var mjög skemmtilegt. Kannski spyrja einhverjir af hverju ég birti ekki frekar einhverjar myndir frá jólunum. Well, þær eru enn inni á myndavélinni... og ég er yfirleitt ekki fljót að skella þeim í tölvuna.

But here you go...


Pabbi bíður gallvaskur á Eyrarhálsi eftir rekstrinum.


Undirrituð við Melarétt.


Gulli og Davíð Ingi glíma við að draga lamb í Steinstúnsdilkinn.


Og þarna er því vísað í dilkinn.


Fallegu frændsystkinin, Ágúst Freyr, Júlíana Lind og Kristinn Hallur.


Allt Steinstúnsgengið við hliðið heima.


Við Davíð Ingi lögðum af stað suður í þessari líka blíðu. Ég stoppaði í Reykjafirði til að taka þessa mynd.

Þá læt ég gott heita í bili. Vona að þið hafið haft gaman af kæru lesendur.

Kveðja,

Ingibjörg

Kæru þið sem nennið enn að kíkja hingað á þetta blogg og lesa stopular færslur: gleðilegt ár og takk fyrir það gamla. Ég plana að skrifa lengri færslu hér bráðlega...

Kveðja,
Ingibjörg

Minningar læðast að þér í amstri hversdagsins; þegar þú heyrir lag í útvarpinu, finnur ilm af rakspíra eða ilmvatni þegar þú mætir samstarfsfélaganum á ganginum, þegar þú opnar kassa með gömlum bréfum, þegar þú lest góða bók, þegar fjallað er um fjarlæg lönd í fréttatíma sjónvarpsins. Ilmur af kaffi getur kallað fram mynd af góðri vinkonu þar sem hún brosir létt yfir lattébollanum sínum og lýsir af innlifun hugmyndum um næsta listaverkið sitt; línur úr haustljóði kalla fram í hugann haustlaufin marglitu sem þyrluðust um fætur þér þar sem þú gekkst í háskóla í erlendri borg; kvefpestin með öllum sínum leiðindum minnir þig á dag einn að hausti þar sem þú stóðst í fjölfarinni verslunargötu og last upphátt "áminningu til kvefpestar", vegfarendum til mikillar skemmtunar þó ekki skildu þeir orð; mynd af sænskum berjum og þú ert aftur sest við tölvuna að skrifa gáfuðum og klárum manni sem þú hittir nýverið á netinu. Minningar leynast víða, og stundum heldur maður að viss atriði í fortíðinni séu gleymd, en kemst svo að því að ekki þarf mikið til að rifja þau upp.

Minningarnar leita kannski aldrei sterkara á mann en þegar maður skoðar gamlar myndir. Þá birtist fortíðin ljóslifandi fyrir augum manns. Augnablikið er fangað í linsu myndavélarinnar. Samt er þetta ekki raunsönn mynd af því sem var. Tilfinningar og stemning eru ekki fönguð að fullu. En nær raunveruleikanum verður kannski ekki komist.

---


Ein af mínum uppáhaldsmyndum frá brúðkaupsveislu okkar Más, 24. apríl 2004.

Það þarf að rækta garðinn sinn. Annars deyja þau blóm sem fegurst eru fyrst, og allt hitt fylgir. Hamingjan getur varað augnablik eða allt þitt líf.


Ég hef sungið ýmislegt um mína daga og hér eru það íslensk og skosk þjóðlög fyrir evrópska kennara í Varsjá, Póllandi.

Sálin hefur gott af söng.


Það dýrmætasta sem lífið hefur fært mér, litlu gullin mín tvö. Maí 2008.

Framtíðin er þeirra.


Ég og mamma við útskriftina mína í desember 2001, Glasgow Háskóla.


Foreldrar mínir kátir og glaðir á góðri stund í júlí 2004; sjötugsafmæli pabba.

Í sakleysi barnæskunnar eru foreldrar manns eilífir. En harla fátt um lífið vissi sú litla snót. Ekki fara allir á sama hátt; sumir fara smátt og smátt.

---

Minningakistan mín geymir trega og tár, gleði og grín, söng og vín. Hún geymir beiskju og ást, fegurð og fár, loforð sem brást. Ég ætla ekki að taka til í henni. Að minnsta kosti ekki strax.

Halló aftur!

Þá er ég mætt aftur, og aldrei slíku vant líður mjög stutt á milli bloggfærslna. Ekki verður það jólasaga í dag heldur bara smá spjall um það sem hefur verið á döfinni síðustu daga. 

Mamma og pabbi voru hér hjá okkur frá sunnudagskvöldi fram á miðvikudag. Það var mjög gott að hafa þau og börnin voru auðvitað sérlega ánægð með að hafa afa og ömmu. Davíð Ingi las fyrir þau á hverjum degi og fékk þau til að kvitta fyrir lestrinum. En auðvitað sáu þau afa og ömmu svo sem ekki neitt svakalega mikið þar sem þau voru hér á virkum dögum og börnin í skóla og leikskóla allan daginn, auk þess sem Davíð Ingi er á fótboltaæfingu milli 16 og 17 á mánudögum og þriðjudögum. Ég sjálf tók mér frí frá vinnu á mánudeginum til að erindast með þeim, hjálpa þeim að græja jólagjafir og þannig háttar. Svo voru þau í rólegheitum hér og ég skutlaði þeim líka í heimsókn til Tobbýjar frænku. 

Í gær hitti ég Sólu vinkonu í hádeginu en Harpa komst því miður ekki. Síðan ég flutti suður höfum við vinkonurnar hist og fengið okkur hádegisverð fyrsta föstudag í mánuði. Alveg ljómandi hefð verð ég að segja. Í þetta skiptið hittumst við á Saffran á Dalvegi og ég fékk mér þetta fína salat með hvítlauksristuðum humarhölum. Nammi.

Krakkarnir fóru svo í næturgistingu til Margrétar mágkonu á Selfossi í gærkvöldi, en hún og Siggi maðurinn hennar voru svo væn að passa fyrir okkur (og strákarnir þeirra eru líka duglegir að leika við krakkana). Það var mikill spenningur í börnunum að fara og gista hjá frænku sinni og þetta gekk allt mjög vel, þau voru sæl og glöð með dvölina þegar við sóttum þau seinnipartinn í dag. Við Már keyrðum svo til baka um kvöldmatarleytið í gærkvöldi og komum við á Kryddlegnum Hjörtum í Reykjavík þar sem við fengum okkur súpu og salatbar. Mjög góður og hollur matur, og maður borgar bara 1790 krónur fyrir á mann. Ég fór þarna líka snemma í haust með Sólu og Hörpu og vissi þessvegna fyrir að maturinn væri góður. Eftir matinn brunuðum við hjónin svo á vídeoleigu og leigðum okkur mynd sem við horfðum svo á heima (að vísu sofnaði minn elskulegi eiginmaður yfir henni ). Í morgun sváfum við svo út, og ég held svei mér þá að ég hafi ekki sofið svona lengi frameftir morgni síðan áður en ég eignaðist börn - a.m.k. ekki oft .

Í kvöld var ég að lesa í bókinni Svar við bréfi Helgu eftir minn gamla vin Bergsvein, en ég fór einmitt að hlusta á hann lesa upp úr þeirri bók á fimmtudaginn. Þetta er alveg frábær bók, og á svo sannarlega skilið að vera tilnefnd til íslensku bókmenntaverðlaunanna. Ég verð að segja að ég dáist að orðfærninni og því hvernig peróna gamla bóndans er gerð algjörlega sannfærandi í gegnum málfar, ritstíl og sjónarhorn. Svo sé ég gamla Strandamenn og bónda á annarri hverri blaðsíðu, auk þess sem sagan er mjög harmræn á köflum og fær mann hreinlega til að tárast yfir missi gamla bóndans og þrá hans til konunnar og barnsins sem vissi aldrei að hann var faðir þess.

Meira ætla ég svo ekki að segja ykkur um bókina, þið verðið bara að lesa hana sjálf!

Þetta er orðið gott í kvöld, best að fara í háttinn.

Góða nótt!

Ingibjörg

Nóvember leið án þess að ég bloggaði neitt. Svona fer um góðan ásetning.

Og nú er desember kominn. Ég býð hann velkominn. Ég sé fram á notalegri aðventu en ég hef upplifað lengi. Þó að það sé nóg að gera í vinnunni við að undirbúa næstu önn, fara yfir ritgerðir og próf, þá verð ég ekki að kenna á fullu fram undir jól. Jibbí!

Til að bjóða desember velkominn sagði ég börnunum sögu um jólasveinana fyrir háttinn. Þeir voru orðnir voða spenntir í hellinum sínum því að desember var að ganga í garð. Þeir gátu ekki beðið eftir að fá að fara til byggða og gefa börnunum í skóinn. Stúfur vissi mest og bræður hans leituðu til hans um svör við ýmsum spurningum. Ketkrókur hafði áhuga á að finna gott hangilæri. "Þá skaltu fara á Steinstún og nappa einu hjá Ágústi og Selmu," ráðlagði Stúfur. Bjúgnakrækir var æstur í góð bjúgu. "Þau allrabestu á landinu er  líka að finna á Steinstúni" svaraði þá Stúfur. Gáttaþefur var á höttunum eftir góðri matarlykt. "Það fyrirfinnst ekki betri matarlykt en hjá henni Guðrúnu í Miklholtshelli" svaraði Stúfur og var mikið niðri fyrir. Gluggagægi langaði að kíkja á eitthvað fallegt inn um glugga einhversstaðar. "Vippaðu þér upp á svalirnar hjá Gulla og Eddu og kíktu inn á hana Júlíönu að pakka inn jólagjöfunum, hún er falleg og góð stúlka og býr til svona líka glansandi fína jólapakka" svaraði Stúfur glaður í bragði. "Mig langar að skella hurð svo hrikti í öllu húsinu" gólaði Hurðaskellir. "Til eru margar góðar hurðir á Íslandi, en það er ein góð í Hábæ í Vogum; skelltu henni af öllu afli og húsið nötrar allt" sagði Stúfur. "Hvar fæ ég svona eins og eina tíu lítra fötu af skyri?" kvað þá Skyrgámur við. "Á Selfossi er Mjólkurbú Flóamanna, Skyrgámur, þar hlýturðu að geta nælt þér í svoleiðis" gall þá í Stúfi. Eftir mikið spjall tóku svo jólasveinarnir upp kíkina sína, en þeir geta horft í gegnum holt og hæðir með þeim. Þeir ákváðu að taka forskot á sæluna og kíktu allir sem einn. Og það sem þeir sáu voru tvö börn sem sváfu vært í rúmunum sínum í risherbergi á gömlu húsi grámáluðu að utan. Það var kyrrð og friður á andliti barnanna tveggja.  Jólasveinarnir voru allir sammála um að þetta væru þæg og góð börn og biðu spenntir eftir að fá að gefa þeim í skóinn.

Gleðilegan desember allir saman!

Ingibjörg

Bráðum. Ég lofa að blogga bráðum. Þarf að klára kennsluna og það sem henni fylgir. Fullt að gera. Og aumar axlir. En annars er lífið bara gott.

Meira bráðum...

trúðu mér, taktu maður vara á þér...

Já, það eru bara komnar rúmar tvær vikur síðan ég bloggaði síðast. Það er svo sem ekki mikið að frétta, lífið gengur sinn vanagang að mestu og alveg meira en nóg að gera í vinnunni. Og jólaskrautið er komið í Ikea, fyrir allnokkru síðan meira að segja. Ég heyrði fyndinn pistil í útvarpinu í dag um það hvað Íslendingar væru alltaf hissa þegar allt í einu væri komið haust og orðið svo dimmt og komið jólaskraut í Ikea - eins og þetta hafi ekki allt saman gerst áður! Bara nokkuð skemmtilegt, en ég man því miður ekki hvað konan heitir sem flutti þennan pistil.

Á síðustu helgi var vetrarfrí hjá Davíð Inga og Má á föstudeginum og mánudeginum. Ég tók mér því frí á föstudeginum og byrjuðum við fjölskyldan hann á því að fara í sund í Kópavogslaug - þó seint og um síðir því við erum frekar léleg í því að komast snemma af stað. Kópavogssundlaug er reglulegur viðkomustaður minn á leið í vinnuna þar sem ég syndi iðulega svona 500 metra baksund án froskalappa eða neinna svoleiðis græja. Og þetta er mjög svo fjölskylduvæn sundlaug líka. Í þetta skiptið skiptumst við hjónin á að synda og börnin busluðu og léku sér á meðan. Eftir sundið fengum við okkur hádegismat á veitingastaðnum Saffron í Glæsibæ. Maturinn þar var alveg ljómandi hreint fínn og alls ekki dýr. Ekki var þetta einungis skemmtilegur dagur því það þurfti að fara að kaupa fótboltaskó og buxur og fleira tengt fótbolta á drenginn, en hann var að fara á fótboltamót daginn eftir í Reykjaneshöllinni. Man, hvað það er leiðinlegt að fara með börn í búðir! Ekki bætti úr skák að sjálfur fótboltastrákurinn var orðinn hrikalega geðvondur fyrir rest og ekki hægt að fá hann nema með allskonar hótunum til þess að máta blessuð fötin sem þurfti að kaupa á hann. En þetta hafðist þó allt fyrir rest. Þar næst var brunað austur fyrir fjall í heimsókn til tengdamömmu þar sem við fengum fyrst kaffi og með því og svo kvöldmat ekki mikið löngu seinna. Víð þurftum svo að keyra heim um kvöldið og auðvitað sofnuðu bæði börnin á leiðinni.

Daginn eftir var fótboltamót. Minn elskulegi eiginmaður var á því að allir í fjölskyldunni ættu að fara. Undirrituð reyndi að ýja að því að hún vildi bara frekar vera heima með Jóhönnu en það fékk ekki mikinn hljómgrunn. Ojæja. Þetta var allt í lagi framan af en svo fór litlu að leiðast. Og mömmunni líka. Ég get bara ekki að því gert, en að horfa á fótbolta er með því leiðinlegasta, ef ekki það leiðinlegasta, sem ég geri. Ekki beint besta viðhorfið þegar maður á son sem er að æfa þessa íþrótt. Sem krakki man ég að reynt var að þræla mér í að spila þennan hrútleiðinlega leik í Torfaskóla. Jeminn eini. Í fyrsta lagi var þetta svo leiðinlegt. Í öðru lagi gat ég ekkert í fótbolta. Yfirleitt reyndi ég að koma mér undan þessu og fara inn að lesa bók. Þegar ég bjó svo í Skotlandi reyndi ég að breyta viðhorfi mínu til fótbolta og eyddi einhverjum stundum í að horfa á heimsmeistarakeppnina með vinum og svolgra bjór með, hvetjandi Skotland áfram eftir bestu getu. En Skotar gátu sama sem ekki neitt, og ef ekki hefði verið fyrir bjórinn og félagsskapinn hefði þetta verið óbærilega leiðinlegt. Ég gafst upp á að reyna að fíla fótbolta.

Á sunnudeginum fengum við góða gesti í heimsókn; Martin og Wendy, hjón sem ég kynntist þegar ég bjó í Skotlandi og tók að mér að kenna Martin íslensku, það er, spjalla við hann á íslensku einu sinni í viku eða svo. Það er alltaf verið að tala um frægt fólk sem kemur einu sinni til Íslands og kalla það "Íslandsvini", bara af því fannst svo hipp og kúl að skreppa kannski eina helgi hingað á klakann og tékka á næturlífinu í miðbæ Reykjavíkur. Sko, Martin og Wendy eru sannir Íslandsvinir. Þau hafa komið á hverju ári til Íslands síðan nítjánhundruðsjötíuogeitthvað. Semsagt í hátt í fjörutíu ár! Og þrátt fyrir að vera komin á áttræðisaldurinn víla þau það ekkert fyrir sér að fá lánaðan risajeppa og keyra á honum landshlutanna á milli í hálku og snjó. Þau eru engum lík. Ekki er langt síðan (í fyrra eða hitteðfyrra held ég) að þau komu og fóru austur á land í tjaldútilegu. Heima hjá sér í Skotlandi eiga þau heilu bókahillurnar af íslenskum bókum, og bókum um Ísland. Martin les meira að segja Laxness á íslensku. Geri aðrir "Íslandsvinir" betur.

Eins og venjulega komu Martin og Wendy hlaðin gjöfum. Gaman var svo að sitja með þeim og spjalla um bækur. Þau hafa bæði lesið heil kynstur af bókum og hafa gríðarlegan áhuga á bókmenntum almennt.

Ég eldaði að sjálfsögðu innlærisvöðva og hryggvöðva af ær fyrir þessa góðu gesti. Betra kjöt er ekki hægt að fá hér á Íslandi held ég. Í eftirrétt bjó ég til Oreo osta- og skyrtertu. Mikið var samstarfsfólk mitt í erlendum tungumálum glatt þegar ég kom með afganginn af henni í vinnuna og bauð þeim að klára.

Seinni partinn á sunnudag skellti litla fjölskyldan sér svo aftur í sund, í þetta skiptið í Vatnaveröld í Reykjanesbæ. Þar er fínt að vera þegar kuldaboli bítur í kinnar og kroppa.

Jæja, þá vitið þið hvernig síðasta helgi var. Full af gleði.,... og fótboltapirringi.

Vona að þið hafið haft gaman af. Bæó í bili!

Ingibjörg

Jamm. Þá er maður búinn að horfa á Kiljuna. Alltaf jafn gaman að fylgjast með þeim Kolbrúnu og Páli karpa og hnýta í hvort annað, þau eru eins og gömul hjón svei mér þá. Og áhugavert var viðtalið við Alice Walker, sem er merkileg kona og hafði margt afar áhugavert að segja. Hún skrifaði náttúrlega líka þessa snilldarskáldsögu sem The Color Purple er; ein af áhrifameiri skáldsögum sem ég las á mínum yngri árum. Kiljan er yfirleitt skemmtilegur þáttur og eitt af því fáa sem ég nenni að horfa á í sjónvarpinu. Egill er í uppáhaldi hjá mér og hefur verið frá því að ég komst að því hversu mikill bókmenntakall hann er og hversu djö... góður hann er í að tala ensku og önnur tungumál, eins og td frönsku.

Hér gengur allt sinn vanagang. Börnin í skóla og leikskóla, gengur vel. Síðasta helgi byrjaði á frábærri hádegisverðarstund með mínum yndislegu vinkonum Sólu og Hörpu, en við fengum okkur löns á Kryddlegnum Hjörtum - en ég valdi staðinn í þetta sinn. Við nefnilega ákváðum að gera það að reglu að hittast einu sinni í mánuði í hádeginu á föstudegi og skiptast á að velja staðinn, prófa í hvert sinn einhvern nýjan og spennandi stað. Og ég mæli eindregið með Kryddlegnum Hjörtum; súpuhlaðborð á 1590 kr: í boði fjórar súpur, hver annari betri, úbergott brauð með úbergóðu pestói og frábær salatbar með allskyns grænmetis og baunaréttum. Alveg sérdeilis frábært!

Á laugardaginn fórum við fjölskyldan svo í afmælisveislu Einars Arnar og Arnars Más Margrétar Mássystursona. Það voru engin smá herlegheit, slagaði upp í fermingarveislu svei mér þá. Það var gaman að sjá og hitta allt þetta yndislega fólk í tengdafjölskyldunni minni. Ojá, það er sko gott fólk og skemmtilegt .

Á sunnudag fengum við Már svo pössun um miðjan daginn og skelltum okkur í Smárabíó að sjá Brim. Well, ég ætla eiginlega ekki að fara að skrifa kvikmyndarýni hérna, en ég einfaldlega verð að segja eitthvað um þessa mynd, sem flestir ef ekki allir gagnrýnendur, vinir á fésinu og kommentarar virðast vart halda vatni yfir. Sko, við hjónin erum eiginlega bara sammála um að þessi mynd er ekkert svo frábær. Nú... hér er á að skipa afar glæsilegu leikaraliði, sem allir skila sínu afar vel og meira en það. Hér er flétta sem hefur alla möguleika á að verða þvílíkt dramatísk og áhrifamikil. Hér er saga um venjulega sjóara á togaradalli sem velkjast um úti á hafi í brælu, veiða varla neitt, blóta og hnýta í hvorn annan, horfa á klámmyndir í pásum, þræla úti á dekki og oní lest, og svo framvegis. Þetta allt svo tekið upp úti á sjó, í raunverulegum aðstæðum. Þessi hlið myndarinnar hitti miðaldra lektorinn svo til í hjartastað; upp rifjuðust tímar þegar stóri bró var vélstjóri á sjó og ég fékk oft að koma um borð, sá ofan í vél og hvaðeina; einnig minningar lengra aftur um löngu látinn vin sem var í þessum sama pakka og sem hafið tók fyrir rest; minningar um vetur einn á Hnífsdal þar sem undirrituð stóð við ljósaborðið og skar úr fiskflökum, já eða var í grálúðunni og öllu því slori sem því fylgir, smúlaði svo fiskgallann að degi loknum; minningar um saltfiskverkun á Norðufirði þar sem ég stóð sveitt og flatti þorsk eða þvoði eða afhausaði eða ormatýndi. Þessi hlið myndarinnar er einn af hennar styrkleikum; hér birtist hinn kaldi raunveruleiki íslenskra sjómanna, þeirra sem hafa búið til gjaldeyrinn og sótt verðmætin fyrir okkur svo árum, áratugum, öldum skiptir. Það er alltaf eitthvað við sjómennskuna og slorið sem hreyfir við mér. Já, þetta er það sem mér líkaði best við myndina Brim. Þar næst er svo auðvitað Ingvar E. Sigurðsson sem hefur lengi verið í uppáhaldi hjá mér. Fyrir utan hann voru Gísli Örn og Björn Hlynur ansi sterkir. En ... plottið í byrjun byggir upp væntingar hjá áhorfendum sem mér fannst svo alls ekki standast. Dramatískir og harmrænir atburðir eiga sér stað, en ekkert í líkingu við það sem maður býst við. Kona kemur og biður um pláss og fær bara vegna þess að kallinn er frændi hennar. Allt er mjög leyndardómsfullt í kringum þessa konu og ég beið spennt eftir því að mikil átök brytust út í kringum veru hennar um borð. Nei. Allavega ekki neitt mikið. Rétt er imprað á ástæðum hennar fyrir að vilja á sjó. Hún er sjóveik og bara "not up to it at all". En that's it. Mér fannst bara lítið gerast í þessari blessaðri mynd. Í heildina var hún jafnvel bara frekar leiðinleg. Ég bjóst við meiru, einhverju aksjóni, einhverjum algerlega hræðilegum atburðum sem myndu greipa sig í minni mitt og halda frá mér svefni. En nei.

Að loknu þessu glápi ásamt meðfylgjandi popp- og nammiáti og gosdrykkju brunuðum við heim í Voga með takeaway frá Nings í aftursætinu, en lyktin af því ætlaði algerlega að æra mig af "hungri" þrátt fyrir að ég væri ekkert svöng eftir allt átið yfir myndinni.

Þannig var nú síðasta helgi, og í gær fór ég á prjónakvöld í nýja prjónaklúbbnum sem ég er byrjuð í - eftir að skreppa í heimsókn til míns kæra litla bró og fjölskyldu hans þar sem ég fékk að borða ekta íslenskan mat -saltkjötsbollur og kálböggla. Annars prjóna ég bara þegar ég mæti á þessi prjónakvöld. Ég er enn ekki búin með trefilinn sem ég byrjaði á síðasta vetur. Svona er ég nú myndarleg í mér.

Á næstu helgi er okkur boðið í afmælisveislu hjá tveimur litlum hnátum í Álfatúninu í Kópavogi, að sjálfsögðu lætur maður sig ekki vanta þar sem eru einhverjar kræsingar í boði .

Fleiri góðar fréttir af mér: ég gekk í kór kennara í deild erlendra tungumála við HÍ og fór á fyrstu æfinguna síðasta föstudag. Mér líst mjög vel á þetta, æfingatíminn á mjög svo hentugum tíma og lagið sem við vorum að æfa mjög flott. Ég get loks fundið útrás fyrir söngþörf mína á ný - eftir nokkuð langt hlé.

Eitt að lokum: í kvöld eldaði ég snilldarrétt af vef BBC Good Food. Er alltaf að leita að uppskriftum þar sem hægt er að nota lamba- eða ærkjöt á nýstárlegan hátt (þar sem ég fæ slatta af svoleiðis á hverju hausti). Þessi uppskrift er ein slík. Þið getið fundið hana hér: http://www.bbcgoodfood.com/recipes/11304/moroccan-meatballs-with-herb-couscous  Og hér er önnur sem hefur slegið rækilega í gegn á mínu heimili, allavega hjá eldra fólkinu: http://www.bbcgoodfood.com/recipes/12344/moroccan-lamb-meatballs-with-harissa-and-couscous

Jæja, that's all for now. Vona að þið hafið haft gaman að. Endilega skiljið eftir komment ef þið mögulega nennið.

Síjúleitergúddbæ!

Ingibjörg

Sælinú!

Þessi færsla ber þetta heiti aðeins vegna þess að ég sit nú við skrifborðið mitt í nýju frábæru vinnunni minni og pikka þetta hér, sem verður ekki langt - allavega hef ég ekki tíma til að skrifa neina langloku.

Það er allt ágætt að frétta af okkur fjölskyldunni. Hlutirnir hafa lagast töluvert með Davið Inga. Hann fékk nýjan sessunaut og hefur náð að kynnast honum nokkuð vel, og er þar af leiðandi kominn með góðan félaga úr skólanum. Honum gengur vel að læra og er duglegur að vinna heimavinnuna, yfirleitt amk. Það hefur ekki komið upp annað atvik eins og þau sem ég lýsti hér að neðan, sem betur fer.

Jóhanna er afar jákvæð fyrir leikskólanum og gengur vel, kennararnir hennar eru ánægðir með hana. Hún er almennt ljúfur og þægur krakki en getur samt tekið hrikaleg frekju- og öskurköst, sem þarf held ég að fara að venja hana af, á einhvern hátt.

Kennslan gengur vel hjá mér og ég bara nýt þess að vinna við mitt uppáhald: lestur bókmennta og grúsk. Það er alveg yfirdrifið nóg að gera þó ég kenni bara eitt námskeið. Mikill tími fer líka í utanumhald og það að skrifa og svara tölvupóstum, bæta inn ítarefni á vef námskeiðsins fyrir nemendur osfrv. Í morgun sat ég svo fyrsta formlega fund deildar erlendra tungumála, það var mjög fróðlegt og gefur innsýn í háskólastarfið.

Eins og sakir standa er ég að skipuleggja og setja saman námskeið fyrir næstu önn, en það mun fjalla um sögulegar bókmenntir fram til uþb miðrar 20. aldar. Þegar maður byrjar að kafa í og lesa og pæla í slíku tekur það hug manns allan og þessa síðustu daga hefur þetta verið nokkuð allsráðandi hjá mér. Mjög spennandi vorönn framundan .

Nú og svo er bara helgin að skella á og ég vona að við fjölskyldan getum fundið okkur eitthvað skemmtilegt til dundurs í helgarfrínu. Um síðustu helgi var farið í innkaupaferð í Smáralind (ekki skemmtilegt með tvo krakka sem nenntu ekki í búðir að máta föt) og farið í bíó að sjá nýju Sveppamyndina - sem allir í fjölskyldunni höfðu bara gaman af.

Ég vonast til að geta bloggað meira á næstunni og sett inn einhverjar myndir, t.d. frá afmælisveislu Jóhönnu sem var haldin á þarsíðustu helgi. Málið er bara að tölvan heima er alveg glötuð og varla að maður nenni að vera að hlaða niður myndum á hana, hún er svo hægvirk. Er kannski einhver sem er til í að gefa mér nýja fartölvu? Ég elska nýja starfið mitt en verð seint rík af því .

Eigið góða helgi öll sömul!

Ingibjörg